Num igitur negabitur deformem Pyrrhi pacem Caecus ille Appius dicendi viribus diremisse? Aut non divina M. Tulli eloquentia et contra leges agrarias popularis fuit et Catilinae fregit audaciam et supplicationes, qui maximus honor victoribus bello ducibus datur, in toga meruit? Nonne perterritos militum animos frequenter a metu revocat oratio et tot pugnandi pericula ineuntibus laudem vita potiorem esse persuadet? Neque vero me Lacedaemonii atque Athenienses magis moverint quam populus Romanus, apud quem summa semper oratoribus dignitas fuit. Equidem nec urbium conditores reor aliter effecturos fuisse ut vaga illa multitudo coiret in populos nisi docta voce commota, nec legum repertores sine summa vi orandi consecutos ut se ipsi homines ad servitutem iuris adstringerent. Quin ipsa vitae praecepta, etiam si natura sunt honesta, plus tamen ad formandas mentes valent quotiens pulchritudinem rerum claritas orationis inluminat. Quare, etiam si in utramque partem valent arma facundiae, non est tamen aecum (= aequum) id haberi malum quo bene uti licet.